"پرشیا" از کی "ایران" شد؟

پاسخی به تیتر هدفمند سایت پارسینه با کوشش هژیر تهرانی
وبسایت پارسینه که محافل قوم گرا در آن دارای نفوذ بسیاری هستند درتاریخ: ۲۹ فروردين ۱۳۸۹ مقاله ای اختصاصی با برشی ناقص و جعلی جهت نیل به اهداف قومی  بر روی خروجی فرستاد  که بعد از گذشت چند سال همچنان توسط گروه های ضد ایرانی جهت ایجاد شکاف در  بین ایرانیان باز نشر میشود

جنگ روانی رشته ایست بسیار پیچیده و پر از تاکتیکهای ظریف و مرموز.در کنار یکی از شاه بیتهای اصلی آن مبنی بر این که دروغ هر چه بزرگتر ، باور کردنش نیز آسانتر (که به دکتر یوزف گوبلز وزیر تبلیغات آلمان هیتلری نسبت می دهند ) ، برای خورانیدن یک دروغ و مغالطه و تاثیر بخشی آن در بین توده های مردم از روشهایی ساده و کم هزینه اما موثر کار می گیرند.
همه می دانند که عموم مردم این روزها بسیار گرفتار بوده و فرصت خواندن یک متن کامل تا آخرش را ندارند. از این رو انتخاب تیتر و عنوان مناسب بسیار بسیار موثر است.
2- در همین راستا به راه اندازان جنگ روانی برای پخش یک دروغ از تیترهای دوپهلو استفاده می کنند که به قول معروف " نه سیخ بسوزد نه کباب" . هم مغالطه آنها پخش شود هم از اتهام جعل در دادگاه مبری باشند.
3- مدتها بود که با یک برش مشکوک منتسب به شادروان سعید نفیسی دانشمند بزرگ و وحدتگرای ایران که مدعی بودند در روزگار خودش در روزنامه اطلاعات چاپ شده روبرو بوده و تقریبا یقین داشتم که " تیتر آن جعلیست " .  

این تصویر از بریده روزنامه اولین بار توسط سایت پارسینه منتشر شد

بنده کمترین عمریست که خاک کاغذ خورده ام. هم با انواع مطبوعات هم با انواع کتابهای نشر شده در ایران آشنایی نسبی داشته ام. روزی روزگاری با بسیاری از ناشرین مطرح کشور نیز ارتباط روزانه داشتم. این است که با یک نگاه به یک نوشته چاپی میتوانم تا حد زیادی اصالت آن را با توجه به ظواهر امر و دوره چاپ اثرتشخیص دهم.
الغرض ، تیتر این نوشته منسوب به نفیسی علاوه بر برخورداری از صفات لازم برای مغالطه در یک جنگ روانی ، از نوع لتراست یا فونتی برخوردار بود که در دهه 1350 خورشیدی ایران رایج بوده نه فونت و لتراست عربی مآبانه یک روزنامه قدیمی ایران به نام اطلاعات در دهه 1310 خورشیدی ! 

امروز فرصتی شد تا به لطف دوستان سری به آرشیو روزنامه اطلاعات زده و ضمن پیدا کردن مقاله سعید نفیسی با دوربین خود نیز عکسی از آن بردارم. سایه افتاده بر روی متن نیز سایه دست بنده است . همان گونه که در عکس دست چپ ملاحظه می فرمایید صفحه بندی روزنامه چاپ شده در دی ماه 1313 خورشیدی به کل با پیکر بندی و تیتر جعلی برشی از روزنامه که توسط بدخواهان ایران در حال پخش بوده و آن را به عنوان روزنامه اصلی دی ماه 1313 قالب می کنند ، تفاوت کلی دارد. 

عنوان تیتر این است : " نام دو هزار و دویست ساله " و نه " زین پس همه باید کشور ما را به نام ایران بشناسند. " گو این که نفیسی در تمام این متن به درستی عنوان کرده که مردم و دولتهای ایرانی در همه دوره ها از نام ایران کار گرفته اند نه پرشیا یا پرسیس و غیره.
خطابم به جاعلان و مغالطه گرانیست که فکر کرده اند اگر دنیا را آب ببرد ما را هم خواب می برد. به قول نیاکان ما در تهران قدیم " لاف در غربت و گ ... در بازار مسگرها " . به عبارت مودبانه تر و کلاسیکتر : هر بیشه گمان مبر که خالیست / شاید که پلنگ خفته باشد! "
سند دوم سالهاست برخی از دوستان ما به پیروی از بعضی مطالب خلاف واقع و مغالطات پاره ای از تاریخ نویسان چنین باور کرده اند که کشور ایران تا سال 1935 ترسائی نامی دیگر داشته و این نام به کار گرفته شده از سوی بیگانگان از جانب خود دولتها و مردم ایران نیز به کار گرفته می شده است! 
این دوستان برای مدعای خود به دو سند اشاره می کردند : 1- نوشته ای از سعید نفیسی در دی ماه 1313 و 2- نامه ای از وزارت خارجه ایران که در آن از همسایه شرقی برای به کار گیری نام ایران " درخواست " و " کسب اجازه " شده بوده است.
گرچه به موجب اصول علم حقوق ، آوردن سند و گواه با مدعیست ، اما به منظور آسانتر کردن کار ، خود پیشگام شده و سند دوم در رد ادعاهای مطرح شده را ارائه می کنم.
 اصل مقاله چاپ شده نفیسی در روزنامه اطلاعات ایران دردی ماه سال 1313 را به مشاهده دوستان گذاشتم و خدا را شکر که همه دیدند تیتر آن نه تنها آن چیزی نبوده که با لتراست به کارگیری شده و رایج در چهل سال پس از آن روزنامه تهیه شده که بر عکس، وی از نام ایران به عنوان نامی دو هزار و دویست ساله یاد کرده بوده است.
اینک سند دوم را نیز به مشاهده دوستان گرامی می گذارم. همان طور که مشاهده می شود وزارت خارجه وقت ایران نه تنها برای اثبات حق تاریخی و ملی ایرانیان و به کار گیری نام همیشگی از سوی آنها و دولتهایشان از هیچ کشور و دولتی اجازه نگرفته که بر عکس در یک نامه یکسان ( سواد متحد المآل ) خطاب به مأمورین خود در همه جای دنیا دستور داده که خارجیان باید از نام مورد استفاده مردم ایران در طول تاریخ یعنی همان ایران کار بگیرند نه پرشیا و غیره .
در صفحه اول این نامه می بینیم که چنین نوشته است : 

" ...اقداماتی به عمل آید که من بعد همان طوری که در فارسی کتبأ و لفظأ مملکت خودمان را " ایران " و مردمان آنرا ایرانی می گوییم و می نویسیم ( یعنی این کار مربوط به آن سال 1313 نبوده بلکه همیشه پیش از آن نیز وجود داشته است ) ، در لفظ و کتابت خارجی نیز ایران و ایرانیان بگوئیم." 
بنابراین می بینیم که هیچ نامه و درخواستی مبنی بر تغییر نام کشور در خود آن کشور و از سوی حاکمان آن مطرح نشده و بر عکس به خارجیان امر شده که از نام به کارگیری شده مردم در طول تاریخ یعنی ایران کار بگیرند.
متن این نامه دو صفحه ای وزیر خارجه وقت ایران یعنی سید باقر کاظمی که از سالهای 1312 تا 1314 در این منصب بود ، در دسترس دوستان قرار می گیرد.
ایران از زمان باستان ایران نامیده می شد و ایران شهر گفته می شد. اما یونانی ها هنگام آشنا شدن با ایران به آن پرشیا گفتند و بعد به رومی ها و اروپاییان ابن ارث رسید. در تمام قراردادهای کشوری در قسمت قرارداد کشور ایران نام ایران و در قسمت فرنگی نام پرشیا به چشم می خورد. رضا شاه در واقع خارجیان را مجبور کرد که به سرزمین ایران همانند خود مردم ایران نام رو به کار ببرند. پاینده ایران...
بسیاری کشورها چنین هستند به طور نمونه یونانی ها کشور خود را هلاس می نامند . یا روم از 150 سال پیش شد ایتالیا...پس آیا باید گفت یونان باستان یا روم باستان نبوده؟!! به طور یقین خیر.
ایران نامی است به بلندای تاریخ.
شاید پرداختن به معنا، تاریخ و پیشینهٔ آن از نظر خوانندگان گرامی کاری تکراری و غیر ضروری باشد چرا که بسیاری پیش از این به تفصیل به جنبه‌های مهمی از آن پرداخته‌اند. اما آن چه که نگارنده را بر آن داشته که به نوشتن چند سطری بپردازد، تحرکات و اقدام‌هایی است که مدتی است از بیرون مرزهای سیاسی کنونی کشور آغازیده و در صورت عدم مقابله بیم آن می‌رود که شوربختانه پس از تغییر ذهن و فکر بسیاری از باشندگان برخی کشورهای همسایه که تا صد و اندی پیش هم پیوند سرزمینی با باشندگان ایران سیاسی داشتند، به صورتی خزنده میان اندک جوانان احساساتی و کم مطالعهٔ استان‌های مرزی کشورمان نیز رسوخ کند.
نگارنده گرچه به صلابت ایران باور دارد اما در عین حال معتقد است که نمی توان در برابر این روند خزنده و خطرناکی که به برخی شبکه‌های ماهواره ای نیز در پراکندن آن دست دارند و نشان از آفندی همه جانبه و برنامه ریزی شده به کیان تاریخ و موجودیت این سرزمین کهن دارد، ساکت بود چرا که بیم آن می رود در آینده ای نه چندان دور بر ذهن برخی دیگر از هموطنانمان نیز اثر بگذارد. بی گمان چاره چنین کاری فرهنگیست و خوشبختانه تاریخ و فرهنگ سترگ ایران آن قدر ریشه دار هست که بتوان با تکیه بر آن به دودلیها درباره آن پاسخ بایسته داد.
خاستگاه این ناراست پراکنیها تاریخی را بی گمان باید سیاست تدوین کتب تاریخی و درسی در کشورهای همسایه مانند جمهوری اران (آذربایجان) دانست که به دلایل سیاسی منکر وجود نام ایران سیاسی تا هشتاد و اندی سال پیش بوده و به خوانندگان چنین القا می کنند که کشور ایران قبلأ «فارس» یا «پرشیا» نام داشته و پادشاه وقت در سال 1936 میلادی زمان رضا شاه نام آن را به ایران تغییر داده است! همین یک نمونه از سکه نادریکه صده ها پیش از رضا شاه سلطنت ایران را در دست داشت پاسخی به چنین مهملاتی میباشد 

نام ایران ضرب شده بر سکه نادر شاه افشار سکه ضرب شده دوره افشاریان نوشته روی سکه: سکه بر زر کرد نام سلطنت را در جهان / نادر ایران زمین و خسرو گیتی ستانسال ضرب : از 1148 تا 1159 هجری قمری ضرب شهر های : اصفهان ، تبریز ، تفلیس ، مشهد ، شیراز

البته ایران با موجودیت سیاسی‌اش همیشه دارای یک مرز و بوم یا پایتخت و مرکزیت سیاسی ثابت نبوده و مرکز ثقل سیاسی آن بارها در طول تاریخ در فلات ایران جابجا شده است؛ اما این نام علیرغم همه کشاکشهای روزگار و پست و بلندیهای تاریخ، خود را زنده و پابرجا نگاه داشته است با رجوع به متون شعر پارسی در اشعار شاعران فلات ایران، با این نام از گاه کهن بر ‌می‌خوریم.
در وندیداد، اشاره به «ایرانویچ» و کوچ (ایرانی‌ها) هاست که به بیش از 13 هزار سال پیش می‌کشد.
لازم به ذکر است که اشاره به ایران در اشعار، بسیار بیش از نوشته حاضر بوده و پرداختن مفصل‌تر بدان فضای نوشتاری جداگانه‌ای می‌طلبد که به دلیل فضای محدود نشریه، ناگزیر از اشاره‌ای مختصر به مصداق «مشت نمونه خروار» می‌باشیم:
1- ابوعبدالله رودکی سمرقندی شاعر نامدار ایرانی که در زمان سامانیان می‌زیسته خطاب به ابوجعفر احمد بن محمد سامانی چنین می‌سراید:
خسرو بر تخت پیشگاه نشسته شاه ملوک جهان امیر خراسان
شادی بوجعفر احمد ابن محمد آن مه آزادگان و مفخر ایــران
جالب است که منوچهری دامغانی هم کمی بعد در ستایش سلطان محمود غزنوی رقیب و دشمن سامانیان چنین می‌سراید:
ای سپاهت را سپاهان رایتـت را ری مکان ای ز ایـران تا به تـوران بنـدگانت را وثاق
2- منوچهری دامغانی شاعر سده پنجم خورشیدی باز هم در اشعاری دیگر به ایران می‌پردازد:
زود شــود چـون بهـشت، گیــتی ویـران بگـــذرد این روزگـار سخــتی از ایــران
و
خواست از ری خسرو ایران مرا بر پشت پیل خود ز تو هرگز نیندیشید در چندین سنین
لازم به توضیح است که منوچهری بیت دوم را در مورد سلطان محمود غزنوی سروده است.
بنابراین ثابت می‌شود که سلطان غزنوی فرمانروای ایرانی بوده که از سپاهان و ری تا غزنه و بیشتر از آن را در بر می‌گرفته است. این نکته باید قابل توجه آنهایی باشد که با نوعی لجاجت سیاسی سعی در روبرو کردن نامهایی چون آریانا و خراسان در برابر ایران دارند.
3- سعدی شیرازی در باب اول بوستان در وصف عدل و تدبیر و رای ضمن اشاره به دارا چنین سروده است:
بگـفت ای خـداوند ایران و تور که چـشم بد از روزگار تــو دور
من آنــم که اسـبـان شه پرورم به خـدمت بدین مـرغزار اندرم
وی هم چنین سروده است:
تو کافتاب زمینی به هیچ سایه مرو مگر به سایه دستور و مفخر ایران
4 - مسعود سعد سلمان میفرماید:
به هر شهری که بگذشتی به آن شهر این خبر ده که آمـــد براثر ایــنک رکـاب خســرو ایـران
5 - فخر الدین اسعد گرگانی شاعر قرن پنجم هجری که در زمان سلجوقیان می‌زیست، در منظومه ویس و رامین چنین می‌سراید:
ز هر شهری سپه داری و شاهی ز هر مرزی پری رویـی و ماهی
گزیده هر چه در ایران بـزرگان از آذربـایگـان و ری و گـرگان
چو بــهرام و رهـام اردبیــلی گشـسب دیلـمی شاهپور گیلی
جالب است که وی در ابیات بعدی نیز اصفهان، خراسان و قهستان را چون آذربایگان و ری و گرگان بخشی از کُل بزرگتری به نام «ایران» نام می‌برد.
6 - نظامی گنجوی شاعر مشهور ایرانی که در شهر گنجه در شمال غربی ایران بزرگ می‌زیسته و در اواسط قرن بیستم به دست حکومت شوروی و امروز به دست حکومت بادکوبه قلب هویت گردیده، ممدوحش شروانشاه را در کتاب «لیلی و مجنون» سبب نظم کتاب خوانده و وی را «شهریار ایران» می‌خواند:
ایــن نـامه نغــز گفــته بهتر طاووس جـــوانه جفتــه بهتر
خاصـه ملکی چـو شـاه شروان شـروان چـه که شهریار ایران
وی بارها در اشعارش از ایران نام می برد.به طور مثال یکی از ابیات مشهور وی در اینباره از قرار ذیل است:
همــه عالم تـن اســت و ایــران دل نیست گویــنده زین قیاس خجل
به غیر از بیت مشهور مذکور، ابیات دیگری از وی درباره ایران به ویژه در هفت پیکر و شرفنامه نیز وجود دارد:
لیکـن ایرانیان به زور و به شرم نرم کــردندم از نـوازش گرم
شـد آراسـته ملـک ایـران بدو قوی گـشت پـشت دلیران بدو
***
به خود نامدم سوی ایران ز روم خدایـم فرستاد از آن مرز و بوم
***
نه بر جنگ از ایران زمین آمدیم به مهمـان خاقـان چین آمدیم
***
کز آمـد شد شـاه ایـران و روم برومـند بـادا همـه مـرز و بـوم
محمد بخش آشوب، نادر را «شاهنشاه ایران» می‌خواند:
چو نادر شـهنشاه ایـران زمین به اقـبالش ادبـار آمــد یقیـن
7 - از جمله اشعاری که در موضوع ایران سروده شده، قطعه‌ای است از حزین لاهیجی، شاعر سدهٔ دوازدهم هجری با نام «صفتِ ممالکِ بهشتنشانِ ایران» که در آن چنین به نام ایران اشاره شده است:
بهشـتِ برین است ایرانزمین بسیطش سلیمان وشان را نگین
بهشـتِ برین باد جـان را وطن مبادا نـگین در کـفِ اهــرمـن
8 - حکیــم میسری که در قـرن چهارم هجری میزیسته در دیباچه ی کتاب «دانشنامه» چنین در وصف ایران میسراید:
چو بـر پیوستنش بر، دل نهادم فراوان رایهـا بــر دل گـشادم
که چون گویمش من تا دیر ماند و هر کـس دانــش او را بــداند
بگویم تازی ار نه پــارسی نغز ز هـر در مـن بگـویم مایه و مغز
وپس گفـتم زمین ماست ایران که بیش از مردمانش پارسیدان
9 - صائب تبریزی چنین سروده است:
از رعیت پیشـگان شاه، آباد است هند زینت ملک جهان را اهل ایران داده‌اند
10 - اسدی طوسی در ستایش سلطان محمود چنین میسراید:
از پرستیدن آن شاه که در ایرانشهر گــردنی نی که نه از منت او دارد بار
11 - و سرانجام حکیم توس، ابوالقاسم فردوسی که بیش از هزار بار نام ایران را در شاهنامه یاد کرده است.
بدین‌ترتیب در هنگامه‌ای که دستگاه‌های تاریخ جعل‌کنِ برخی از سرزمین‌های همسایه به راه انداخته و خوابهای شومی که پیروان ضد ایرانی امثال برنارد لوئیس برای تمامیت ارضی کشور ورجاوندمان دیده‌اند، مسئولیت حفظ کیان ایران در همه ابعادش نه تنها در عرصه نظامی که حتی در عرصه فرهنگی بر دوش همه دستگاههای متولی سیاسی، فرهنگی، ادبی و آحاد روشنفکران، پژوهشگران و دلسوزان این مرز و بوم قرار دارد.
چو ایران نباشد تن من مباد

پی‌نوشت‌ها:
دیوان رودکی سمرقندی، (1388)،موسسه انتشارات نگاه،چاپ پنجم،تهران.
آریانفر،عزیز(1391)،زمینه های تاریخی، جغرافیایی روندهای همگرایی در گستره ایرانستان، تارنمای خراسان زمین، جلد دوم، بخش نخست.
دیوان منوچهری دامغانی،(1390)، انتشارات زوار، تهران.
کلیات سعدی، (1386)،موسسه انتشارات امیرکبیر،چاپ چهاردهم، تهران
دیوان مسعود سعد سلمان (1391) انتشارات پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
کلیات نظامی گنجوی،(1388)، انتشارات زوار، تهران،صفحات47، 335، 337،401،409
نام ایران در تاریخ ( 1394 )، جلال خالقی مطلق، تارنمای آذری ها
دیوان صائب تبریزی،(1392)، انتشارات نگاه، تهران.

به اشتراک گذارید:

. . . . . . . . . . . . . . . . . . .

پاسخ به مطلب دروغ آمیز انسان باستانی زاگرس‌ نشین و افسانه نژاد آریایی

چرچیل می گفت تا حقیقت فرصت کند تنبانش را بالا بکشد دروغ نیمی از جهان را در نوردیده!

نژاد آریایی و ایران ستیزی

این کاری است که تجزیه طلبان و حامیان استعماری آنها انجام میدهند چون به رسانه دسترسی دارند دروغ می گویند بعد که تکذیب بشود هم اصلا مهم نیست چون کسی خبردار نمی شود ...چندی پیش تلویزیون بی بی سی فارسی و بخش وبسایت آن، بر پایه تحقیقات یک متخصص ژنتیک به نام دکتر اشرفیان بناب، چنین ادعا کردند که: «اکثر ایرانیان بر خلاف آنچه تصور می شود، نژاد آریایی ندارند بلکه به نژادی تعلق دارند که حدود ده هزار سال پیش ساکن ایران بوده‌اند.»

آقای بناب هم پاسخی به بی بی سی فرستاد و این ادعای نادرست را که به او نسبت داده شده بود، رد کرد(لینک تکذیب نامه دکتر بناب در وبسایت بی بی سی فارسی):

http://www.bbc.com/persian/science/2012/05/120515_l10_ashrafian_clarification.shtml

اینجانب در مصاحبه خود با گزارشگر محترم بی بی سی فارسی به هیچ عنوان ادعا و عنوان نکرده ام که “اکثر ایرانیان نژاد آریائی ندارند” و این جمله که به اشتباه به عنوان تیتر گزارش انتخاب شده، کاملا با آنچه اینجانب مطرح کرده و باور دارم متفاوت است.

در پایان هم اینطور نتیجه می گیرد:

در پایان و بطور خلاصه اعتقاد بنده اینست که عموم ما ایرانیان از اعقاب آریائیهائی هستیم که از بیش از ده هزار سال قبل در این سرزمین می زیسته اند و بزرگترین تمدنهای انسانی را پایه گذاری کرده اند و تئوری مهاجرت اقوامی از اروپای شرقی به ایران (که به غلط و حتی عمدا توسط عده ای از دانشمندان اروپائی نام آریائی بر آنها نهاده شده) و جایگزینی اقوام بومی توسط آنان یک فرضیه غلط و نژاد پرستانه وارداتی است.

اما پس از پخش مصاحبه بی بی سی و حتی تکذیب نامه اخیر، عده ای تلاش کردند که از این وضعیت مبهم سو استفاده کنند و بار دیگر بحثهایی را همچون نژاد آریایی و جعلی بودن انتساب مردم ایران به آریاییان را پیش بکشند.

مانند این نوشته که هفته پیش از رادیو زمانه منتشر شد نویسنده یک شخص به نام شاهد علوی است که در وبلاگ خودش قسم خورده هویت ملی ایران را نابود کند https://www.radiozamaneh.com/289623

آریایی بودن یا نبودن ایرانیان چه اهمیتی دارد

پیش از آنکه بخواهم وارد مبحث آریاییان شوم لازم است به طور خلاصه بنویسم که آریایی بودن یا نبودن ایرانیان چه اهمیتی دارد و اینکه آیا تکیه بر هویت آریایی ایرانیان لزوما دلایل نژاد پرستانه دارد یا خیر؟

گروهی از هم میهنان ما اساسا با طرح موضوعات قومی و تباری مخالف اند و چنین استدلال می کنند که آریایی بودن یا نبودن یک ملت چیزی به ارزشهای آن اضافه نمی کند که اساسا لزومی به دنبال کردن چنین بحثهایی باشد. گروهی از قومگرایان هم چنین رویه ای دارند و با چنین استدلالاتی به دنبال سرپوش گذاشتن بر روی مسایلی هستند که تمایلی به طرح آنها ندارند.

در پاسخ به این گروهها باید گفت که تبار یک ملت نه به تنهایی می تواند معیار ارزشی باشد نه مبنای تفاخر و برتری بشود. اما همانطور که در زندگی فردی، خانواده بخشی از هویت انسانی ما است که به خودی خود مبنای برتری نیست اما تعلق به آن بخش مهمی از هویت فردی و اجتماعی ما را شکل می دهد، تبار و میراث تاریخی یک ملت هم هویت تاریخی آن را می سازند و تازش به این هویت ملی می تواند دستاوردهای سیاسی و اقتصادی داشته باشد و دقیقا به همین علت است که در چند سال اخیر تهاجم بی سابقه ای – از توهین به مفاخر و مشاهیری همچو فردوسی و کورش هخامنشی گرفته تا جعل مفاهیمی چون تبار و نژاد و تعاریف قومی – به ارکان هویت ملی ایرانیان آغاز شده و به همان دلایل سیاسی هم دنبال می شود.

نژاد آریایی و قوم آریایی

تفاوت زیادی در دو اصطلاح «نژاد آریایی» و «قوم آریایی» وجود دارد. همانطور که پیشتر هم اشاره کردم، اصطلاح «نژاد» را در تحقیقات ژنتیکی برای گروههای انسانی بکار نمی برند:

‘Race’ and research

Modern human genetic variation does not structure into phylogenetic subspecies (geographical ‘races’), nor do the taxa from the most common racial classifications of classical anthropology qualify as ‘races’

در واقع اختلافات ژنتیکی انسان مدرن هنوز به تشکیل زیرشاخه های نژادی منتج نمی شود و در حال حاضر (دستکم درتحقیقات علمی) تنها یک نژاد وجود دارد و آن هم نژاد انسانی است. یه همین علت هم استفاده از عنوان نژاد برای آریاییان (که در گذشته رایج بوده)، مانند دیگر گونه های انسانی نمی تواند صحیح باشد و وقتی یک خبرگزاری در عنوان مطلب خود می نویسد که بر طبق تحقیقات علمی «اکثر ایرانیان آریایی نژاد نیستند و از نژاد دیگری هستند.» در اعتبار اصل نوشته باید تردید داشت. البته این موضوع تنها منحصر به بی بی سی نیست مثلا دو هفته پیش یک روزنامه اسراییلی هم ادعا کرد: «تحقیقات ژنتیکی نشان می دهد که تمامی یهودیان از یک نژاد هستند»!

تا اینجا دانستیم که چیزی به عنوان نژاد آریایی همچو نژاد سیاه ونژاد سفید یا نژاد سامی یا (به قول هاآرتز) نژاد یهودی وجود ندارد؛ اما قومی به نام آریایی در طول تاریخ وجود داشته که این قوم اجداد ایرانیان امروزی هستند. از اینرو هرگونه جابه جا کردن مفاهیمی چون «نژاد آریایی» با «تبار آریایی» یا «آریایی» و یکسان نشان دادن آنها اگر از سر ناآگاهی نباشد، صرفا برای به اشتباه انداختن مخاطب است.

مثلا شخصی به نام رضا مرادی غیاث آبادی که یک دکتر قلابی است و اکثر مطالبش را تجزیه طلبان در وبسایتهایشان منتشر می کند، در وبلاگش چنین می نویسد:

این در حالی است که اصولاً اصطلاح نژاد آریایی و آریایی بودن ایرانیان و هندیان از ساخته‌های استعماری در سده نوزدهم میلادی بوده است. در این باره باز هم خواهم نوشت.

عنوان «نژاد آریایی» و عبارت «آریایی بودن ایرانیان» دو مفهوم کاملا متفاوت هستد و جا به جا کردن مفاهیمی که در ظاهر به یکدیگر شبیه هستند و ماهیتی جداگانه دارند، نوعی مغلطه است که ظاهرا غیاث آبادی و دوستانش به آن علاقه دارند.

اینکه «آریاییان» اجداد ایرانیان امروزی هستند و این عنوان برای مردم ایران مفهوم قومی دارد، موضوعی پذیرفته شده است و در زیر تعداد بیشتری از منابعی که به آریایی بودن ایرانیان اشاره کرده اند را جمع آوری می کنم تا در آینده هم قابل ارجاع باشد:

نقل قولی از پروفسور جیراردو جی نولی از دانشگاه رم، بخش شرقشناسی:

Emile Benveniste is thus quite right to assert that, unlike the various terms connected with the Aryan arya- in Old Indian, the Old Iranian arya- is documented solely as an ethnic name

بر خلاف مفاهیم متعددی که آرین یا آریا در میان هندیان باستان داشت، آریا در میان ایرانیان باستان صرفا به مفهوم قومی ثبت شده است.

پیوند کتاب در انتهای نوشتار

جراردو جی نلی در دانشنامه ایرانیکا:

We also know, thanks to this very same inscription, that Ahura Mazdā was considered the “god of the Iranians” in passages of the Elamite version corresponding to DB IV 60 and 62 in the Old Persian version, whose language was called “Iranian” or ariya (DB IV, 88-89). Then again, the Avesta clearly uses airya as an ethnic name (Vd. 1; Yt. 13.143-44, etc.), where it appears in expressions such as airyāfi; daiŋˊhāvō “Iranian lands, peoples,” airyō.šayanəm“land inhabited by Iranians,” and airyanəm vaējō vaŋhuyāfi; dāityayāfi; “Iranian stretch of the good Dāityā,” the river Oxus, the modern Āmū Daryā (q.v.; see ĒRĀN-WĒZ). There can be no doubt about the ethnic value of Old Iran. arya(Benveniste, 1969, I, pp. 369 f.; Szemerényi; Kellens).

به لطف کتیبه مشابهی ما همچنین می دانیم که اهورا مزدا در سطرهای نسخه ایلامی و نسخه پارسی باستان خدای ایرانیان محسوب می شده که زبانشان ایرانی یا آریا نامیده شده و بار دیگر اوستا واضحا «آریا» را به مفهوم قومی/اتنیکی بکار برده[…]هیچ تردیدی نمی تواند وجود داشته باشد که لغت «ایران» یا «آریا» مفهوم قومی دارد.

پروفسور رادیگر اشمیت در مقاله آریا، دانشنامه ایرانیکا:

The name “Aryan” (OInd. āˊrya-, Ir. *arya– [with short a-], in Old Pers. ariya-, Av. airiia-, etc.) is the self designation of the peoples of Ancient India and Ancient Iran who spoke Aryan languages

آریایی (هندی باستان āˊrya ،ایرانی : arya با آ کوتاه، در زبان پارسی باستان آریا) عنوان مردم هند باستان و ایران باستان است که به زبانهای آریایی تکلم می کردند.

پروفسور هارولد بیلی در مقاله «مفهوم قومی آریا» در ایرانیکا:

ARYA, an ethnic epithet in the Achaemenid inscriptions and in the Zoroastrian Avestan tradition. It is used in the Avesta of members of an ethnic group and contrasts with other named groups[…]in the past, the Medes had been called Arioi. The Greek use of Areia (Latin Aria) for Old Pers. Haraiva, Balōčī Harē(v), Arm. H(a)reu, was likely to cause confusion.

The same ethnic concept was held in the later centuries.

آریا صفتی قومی است که در کتیبه های هخامنشی و زرتشتی بکار رفته. در اوستا این عنوان به مفهوم یک گروه قومی در مقابل گروههای قومی دیگر بکار رفته . […]در گذشته مادها آریویی شناخته می شدند و یونانیان آراییا (لاتینی آریا) را برای پارسیان باستان بکار می بردند. مفهوم قومی مشابهی هم در سده های بعد رایج شد.

جراردو جی نلی در مدخل «ار – ار مزدسن» در دانشنامه ایرانیکا:

ĒR, ĒR MAZDĒSN (Inscr. Mid. Pers. ēr [ʾyly], plur. ērān [ʾylʾn, ʾyrʾn]), an ethnonym, like Old Persian ariya- and Avestan airya-, meaning “Aryan” or “Iranian.”

ار، ار مزدسن (در جمع اران) یک نام قومی است که مانند آریا در زبان پارسی قدیم و ایریا در اوستایی به معنای آریایی و ایرانی است.

منابع:

نقل قولی از پروفسور جیراردو جی نولی :

https://books.google.bg/books?id=ZDZtAAAAMAAJ&q=%22unlike+the+various+terms+connected+with+the+Aryan+arya-+in+Old+Indian,+the+Old+Iranian+arya-+is+documented+solely+as+an+ethnic%22&dq=%22unlike+the+various+terms+connected+with+the+Aryan+arya-+in+Old+Indian,+the+Old+Iranian+arya-+is+documented+solely+as+an+ethnic%22&hl=en&ei=uxTCTpGzCYiYiALQxIWPDA&sa=X&oi=book_result&ct=result&redir_esc=y

جراردو جی نلی در دانشنامه ایرانیکا:

http://www.iranicaonline.org/articles/iranian-identity-ii-pre-islamic-period

پروفسور رادیگر اشمیت در مقاله آریا، دانشنامه ایرانیکا:

http://www.iranicaonline.org/articles/aryans

پروفسور هارولد بیلی در مقاله «مفهوم قومی آریا» در ایرانیکا:

http://www.iranicaonline.org/articles/arya-an-ethnic-epithet

جراردو جی نلی در مدخل «ار – ار مزدسن» در دانشنامه ایرانیکا:

http://www.iranicaonline.org/articles/er-er-mazdesn

به اشتراک گذارید:

. . . . . . . . . . . . . . . . . . .

جعلی دیگر از سوی پانترکیسم مجازی! تحریف درباره کتاب سوزی تبریز

ببینید مُزدبگیران علی‌اف در باکو  چگونه با احساسات مردم آذربایجان در ایران بازی می‌کنند. با دروغ، تحریف و...

   این فرتور (عکس) در واقع مربوط است به برلین (10 - می - 1933) از ویکی‌پدیا انگلیسی:
میتوانید نسخه اصلی تصویر را در منبع زیر  بنگرید
 
http://en.wikipedia.org/wiki/File:1933-may-10-berlin-book-burning.JPG

 
 پان‌ترکیست‌های مُزدبگیر حکومت علی‌‎اُف، مدت‌ها در اینترنت (فیس‌بوک و..) به نام کتاب‌سوزی در تبریز! گسترش داده‌اند. 
رفرنس زیر + 

http://www.tebrizsesi.com/yeni/yazi/8096

http://www.freezepage.com/1389713122RTVATWHOOR

  انگیزه‌ی این موضوع بازمی‌گردد به بیرون رانده شدن حکومت کمونیستی وابسته به شوروی (منبع 1/2) از سوی مردم آذربایجان و رهایی آذربایجان از اشغال این حکومت کمونیستی. سرپوش گذاشتن روی وابستگی پیشه‌وری و دار و دسته‌اش به شوروی و استالین ریشه‌ی این دروغ‌پراکنی‌ها است. نخستین گام برای از میان برداشتن یک ملت پاک کردن حافظه ان است.باید کتابهایش را،فرهنگش را،تاریخش را از بین برد.بعد باید اشخاصی را داشت که کتابهای تازه ای بنویسند،فرهنگ تازه ای جعل کنند،وتاریخ تازه ای بسازند و اختراع کنند. و اگر آن  جعل ودروغ پذیرفته نشد باز هم آن را تکرار کنید انقدر آن را تکرار کنید تا تبدیل به واقعیت شود!

________ بنمایه_________
1- Cottam, Richard W. 1964. Nationalism in Iran. [Pittsburgh]: University of Pittsburgh Press. pp.124-128.
http://www.ushmm.org/research/research-in-collections/search-the-collections/bibliography
2- محسنی، محمدرضا1392: پان‌ترکیسم، ایران و آذربایجان، چاپ دوم، انتشارات سمرقند، 

به اشتراک گذارید:

. . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ایران

‌ای خاک مقدس که نامت بود ایران......... فاسد شود آن خون که به پای تو نریزد 

• تحریف با آمار
• ريشه و تبار مردم آذربايجان
• ظلم به آذری ها ؟! (ترکزبانان)
• پانترکها و جعل تاریخ طبری
• بابك خرمدين ; ترك يا ايراني
• پانترکان و جعل نام های تاریخی
• دروغ های پانترکها درباره مادها
• دروغ های پانترکها درباره سکاها
• دروغ های پانترکها د باره ایلامیها
• دروغ های پانترکها در باره اشکانیان
• پانترکها ویکی پدیا و لابی آمریکایی
• قتل عام مردم شهر خوی توسط ترکها
• پانترکها و تحریف نوشته های کسروی
• آذربایجان و جدایی طلبان- پاسخی به تاریخ
• پاسخ به تحریف های پانترکها درباره نوروز
• اشغال و قتل عام تبريز توسط تركان عثماني
• پاسخ به دروغ های پانترکها در مورد فارابی
• دروغ و تحریف های پانترکها درباره ابن خلدون
• پاسخ به دروغ های پانترکها د باره زبان سومری
• پاسخ دروغ های پانترکها در مورد نظامی گنجوی
• پاسخ به دروغ های پانترکها در باره بابک خرم‌دین
• رضا مرادی غیاث آبادی؛ دکتر قلابی و جاعل تاریخ
• پاسخ به دروغ های پانترکها در مورد کوروش بزرگ
• پاسخ به دروغ های پانترکها درباره ساسانیان ,هفتالیان
• پاسخ دروغهای پان ترک ها درباره ریشه فارسی دری
• کارنامه ی ننگین "ناصر بناكننده"(پورپيرار) جاعل تاریخ
• دروغ های پانترکها در باره اقوام همریشه التصاقی زبان
• پاسخی به دروغ پان ترکیستها درباره ابن سینا و شاگردش بهمنیار
• پاسخ دروغ های پانترکها در باره جایگاه زبان ترکی و سایر زبانها
• لغت ترک ,واژه ترک ,محدوده واژه ترک و پاسخ دروغ های پانترکها
• دروغ های پان ترکیستها و ادعای ترک بودن آذربایجان در زمان معاویه
• تحریف های غیاث آبادی(تاریخ نویس جمهوری اسلامی!) درباره کوروش و داریوش
•   جعل وتحریف تاریخ از پور پیرار تا غیاث ابادی با تاریخ نویسان جمهوری اسلامی بیشتر اشنا شوید
• ادعای دروغین ممنوعیت استفاده از نام‌های ترکی آذری در ایران

به اشتراک گذارید:

. . . . . . . . . . . . . . . . . . .